robtheblob

Succes!

Wie het lukt om niet mee te lachen (ook niet glimlachen) krijgt een cadeau naar (mijn) keuze!

Never mind the yellow

Wie is er niet grootgeworden met Peter Schilling?

My Morning Jacket

Eerste ontbijt buiten 2009

Balkon schoon - check.
Broodjes, koffie, jus - check.
Zon - check.
Boek - check.

Jan Peter en Pavlov

Eerst het zuur, dan het zoet. Dat zei Jan Peter ooit tegen ons allen. En ik zeg het tegen de kat. De buurvrouw heeft haar geadopteerd. Ze weet zeker dat het moet, waarschijnlijk omdat de kattenfluisteraar in het wildekattenbos van het asiel het zachtjes tegen haar zei. De hippies van de overkant zorgen niet goed voor het beestje. Heus, de buurvrouw weet het zeker. Ze kan een rondje lopen in haar eigen vacht, de kat, zo dun is ze.

Eerst logeerde het beest in een kartonnen doos van de Praxis. Er kwam net geen elfstedentocht. 

„Je kunt een kat niet dood laten vriezen!”

Nee. Vooruit dan.

Er kwam een deken. „Zou dit genoeg zijn?”

En een wollen trui. „Ah.. gebruik ik toch niet meer.”

En nog een. „Twee euro bij de Terre des Hommes!”

„Buurvrouw, die doos dat kan echt niet langer zo.”

„Nee.. precies.. dat kan echt niet. Geen gezicht ook!”

De kat kreeg een decoratief aardappelkistje.

„Bij Stiefbeen en zoon gekocht, paar euro!”

Goed.

Maar het is ook mijn portiek. Dus gaf ik een week lang, wanneer ik in het portiek was, de kat nèt geen schop. En zie meneer Pavlov, zodra het beest het vermoeden heeft dat ik er aan kom, sprint hij zijn doos uit. Ha, zonder hem te raken.

Nou ja, één keer een beetje. Het ging per ongeluk. Dat was zuur voor de kat en ook een beetje voor mij. Sorry.

Nu gaat het heel goed. Ik verschijn, de kat verdwijnt. 

Dat is het zoet.

Als ik er niet ben, zit ze in haar doos. 

Dat is haar zoet. En dat ze allerlei andere katten heeft gemobiliseerd om de deurmat er onder pissen. 

Mijn deurmat. 

Bedankt, Jan-Peter.

Nog even..

Hekserij

Hoewel het natuurlijk onderdeel uitmaakt van een vreselijk bericht, vol ellende en gruwelen, ontging me de wonderlijke schoonheid van deze zin niet. Integendeel, ik waande me in Kuifje. Of Groeten uit de Rimboe.

"Tijdens de vriendschappelijke wedstrijd tussen de teams van Nyuki en Socozaki in het Matokeo-stadion in Butembo, in de oostelijke provincie Noord-Kivu, brak paniek uit onder de bezoekers nadat de doelman van een van de ploegen had geprobeerd het verloop van de wedstrijd met hekserij te beïnvloeden."

(bron)

John Körmeling

Voor ik ga kijken, is het handig me te verdiepen in wat het punt is. Als er een punt is. Waarschijnlijk is er een punt, het is een kunstwerk. Misschien heeft de kunstenaar (/architect) pas achteraf een maatschappelijke betekenis gegeven aan zijn creatie. Ik hoop dat hij gewoon een jongensdroom vervulde en daarna dacht, fuck, het heeft geen reden. En dat hij toen de gemeenteambtenaar in kwestie een verhaal op de mouw heeft gespeld.
 
Mevrouw, moet u luisteren. Mijn kunstwerk stelt vragen aan de voorbijkomende automobilisten. Gaat mijn leven ook in rondjes en nergens naartoe? Het staat stil bij de haast van het leven van nu, terwijl het in beweging is. Heel soms gaat het huis harder dan de toeschouwer, daarin zit de kracht van dit werk.
 
Maar eigenlijk was het dus een jongensdroom.

Oh, het mooist zijn natuurlijk de reacties van de omwonenden (klik op het you tube-filmpje hierboven).
"Ik vond het eerst mooier, met die bloemen en alles."
"Jammer genoeg voor de gemeente, maar het is een lelijk ding."