Op Yalta is het altijd kermis. We liepen net over de boulevard en een meisje was verkleed als prinses met een kostuum uit een rek. Ze was door haar vader in een troon gezet, die naast de rekken kostuums staat. Er is zelfs gezorgd voor een achtergrond, iets met behang met franse lelies.
Een andere mevrouw werd net aangekleed door een meisje dat bij de kostuums werkt. Ze kreeg een grote baljurk aan. Ik heb geen verstand van maten (en wil niemand beledigen), maar de mevrouw moet toch zeker maat 48 gehad hebben. Bij de kostuums maakt dat niet uit. De jurken hebben alleen een voorkant.
Ik heb nog een mooie foto gemaakt van de achterkant van de mevrouw. Je ziet precies de waar de jurk ophoudt en de vetlellen beginnen. Misschien moet die maar niet op internet. Uit pieteit.
Het prinsesje staat overigens keurig op de foto. Ze zat net klaar en vader had de lens al scherpgesteld toen er nog een lok van de pruik ging hangen. Maar toen ook die weer rechthing, kon er geklikt.
Geen idee wat zo'n attractie kost.
Ik kijk uit over groen van boomkruinen, afgewisseld met donkergekleurde en oranje daken. Een paar torens steken er bovenuit. Woontorens en de Martinitoren. Het Provinciehuis en het Academiegebouw.
Aan de rand van het platform staat een gele helicopter van de ADAC. Drie stoelen en een brancard. Een meneer in een blauworanje pak vertelt wat de procedures zijn voor opstijgen, landen, tanken en verder vervoer. Gemiddeld drie keer per dag maakt hij een vlucht. Verder wacht hij af, samen met zijn team. Duidelijk Belangrijk Werk.
Ik zie alleen maar groen en donkere kleuren en af en toe oranje. De Martinitoren, andere torens. Fantastisch moet dat zijn, daaruit opstijgen.
Het is bijna zover! Nog anderhalve week en dan begin ik met M. aan een tamelijk lange en vermoeiende reis. Niet ver weg, wel terug in de tijd. Eerst nemen we de bus naar Bremen, de nachtbus wel te verstaan. Die komt om half vijf aan op het vliegveld. Om kwart over zes gaat het vliegtuig naar Budapest, Ferihegy. Daar staan gewoonlijk minibussen te wachten op passagiers naar Roemenië. Volgens het systeem "kijken welk busje een Roemeens nummerbord heeft en dan vragen of hij naar Cluj gaat" hopen we een bus naar Cluj Napoca te vinden. Daar komen we dan acht uur later aan. Na een dagje uitrusten en de op terras zitten in Cluj (dat kan daar goed), nemen we een bus naar Chisinau.
En daar, dames en heren, logeren we bij
deze mevrouw. En, zoals ze zelf zegt, haar schone achttien jaar oude dochter, die ons rond kan leiden door de stad en heel Moldavië, als het moet. De enige voorwaarde die gesteld wordt, is dat ze geen les heeft. Maar dat zal in de tweede week van juli wel meevallen, gok ik.
Control is tegenwoordig een appeltje, maar dan abstract. Ik ben daar blij mee, maar het is nog wel wennen. Het beeldscherm is kleiner (13,3 inch diagonaal), maar wel veel scherper. En breder. En alle handige programma's zijn weg. Tot aan Acrobat Reader, maar dat heet nu Voorvertoning. Niet alles is mooi aan een Apple.
Als je moe bent, maar je zit een ritme, kun je in hetzelfde tempo gemakkelijk nog even door. Zoiets dacht Jack en hij probeerde dezelfde uitspraak te ontlokken aan anderen. Ik weet niet of hij gelijk heeft, ik schat Jack niet zo hoog in. Niet veel hoger dan Guus Meeuwis, Youp van 't Hek of die donkere man van de Lassie-reclame.
Het ging ongeveer zo. In het begin van de stukjesloze periode bewees ik mezelf gelijk, want ik dacht nog nauwelijks aan robtheblob. Later kwam er af en toe een stukje opborrelen, maar dat was gemakkelijk te negeren. Van Dale zegt immers over robtheblob: "website waarop met grote regelmaat korte, actuele, vaak persoonlijk getinte stukjes verschijnen".
Maar nu is er geen ontkomen meer aan. De voorpagina is zo'n beetje functioneel. Ik mag weer typen. Hoe maakt u het eigenlijk? Mist u wellicht in de rechterkolom? Laat het weten, dan voeg ik u toe. Alle begin is roestig, ook deze nieuwe start. Ik blijf maar gewoon typen en hoop er het beste van.
Er wordt hier verbouwd. Maar ik moet ook nog zoveel andere dingen doen, zinnig en een stuk minder zinnig. En sommige dingen hoef ik niet eens persé. Dus, let u niet op de zooi. Het wordt hier beter, ooit.
Dank voor uw geduld.
Het Roemeense dorp Mihaileni heet in het Hongaars: Székelyszentmihály. Succes.
Ze legde aan en schoot. Is de term 'full combat gear'?
« Vorige Pagina |
Toon berichten 17-24 van 710 |
Volgende Pagina »
