Jan Peter en Pavlov
Eerst het zuur, dan het zoet. Dat zei Jan Peter ooit tegen ons allen. En ik zeg het tegen de kat. De buurvrouw heeft haar geadopteerd. Ze weet zeker dat het moet, waarschijnlijk omdat de kattenfluisteraar in het wildekattenbos van het asiel het zachtjes tegen haar zei. De hippies van de overkant zorgen niet goed voor het beestje. Heus, de buurvrouw weet het zeker. Ze kan een rondje lopen in haar eigen vacht, de kat, zo dun is ze.
Eerst logeerde het beest in een kartonnen doos van de Praxis. Er kwam net geen elfstedentocht.
„Je kunt een kat niet dood laten vriezen!”
Nee. Vooruit dan.
Er kwam een deken. „Zou dit genoeg zijn?”
En een wollen trui. „Ah.. gebruik ik toch niet meer.”
En nog een. „Twee euro bij de Terre des Hommes!”
„Buurvrouw, die doos dat kan echt niet langer zo.”
„Nee.. precies.. dat kan echt niet. Geen gezicht ook!”
De kat kreeg een decoratief aardappelkistje.
„Bij Stiefbeen en zoon gekocht, paar euro!”
Goed.
Maar het is ook mijn portiek. Dus gaf ik een week lang, wanneer ik in het portiek was, de kat nèt geen schop. En zie meneer Pavlov, zodra het beest het vermoeden heeft dat ik er aan kom, sprint hij zijn doos uit. Ha, zonder hem te raken.
Nou ja, één keer een beetje. Het ging per ongeluk. Dat was zuur voor de kat en ook een beetje voor mij. Sorry.
Nu gaat het heel goed. Ik verschijn, de kat verdwijnt.
Dat is het zoet.
Als ik er niet ben, zit ze in haar doos.
Dat is haar zoet. En dat ze allerlei andere katten heeft gemobiliseerd om de deurmat er onder pissen.
Mijn deurmat.
Bedankt, Jan-Peter.
heer blob! een stukje! hoera!