Voor ik ga kijken, is het handig me te verdiepen in wat het punt is. Als er een punt is. Waarschijnlijk is er een punt, het is een kunstwerk. Misschien heeft de kunstenaar (/architect) pas achteraf een maatschappelijke betekenis gegeven aan zijn creatie. Ik hoop dat hij gewoon een jongensdroom vervulde en daarna dacht, fuck, het heeft geen reden. En dat hij toen de gemeenteambtenaar in kwestie een verhaal op de mouw heeft gespeld.
Mevrouw, moet u luisteren. Mijn kunstwerk stelt vragen aan de voorbijkomende automobilisten. Gaat mijn leven ook in rondjes en nergens naartoe? Het staat stil bij de haast van het leven van nu, terwijl het in beweging is. Heel soms gaat het huis harder dan de toeschouwer, daarin zit de kracht van dit werk.
Maar eigenlijk was het dus een jongensdroom.
Oh, het mooist zijn natuurlijk de reacties van de omwonenden (klik op het you tube-filmpje hierboven).
"Ik vond het eerst mooier, met die bloemen en alles."
"Jammer genoeg voor de gemeente, maar het is een lelijk ding."
Ik hoorde laatst Wicked Game van Chris Isaak door een zuchtmeisje. Opeens voelde ik me ouder. Wicked Game is van Chris Isaak, niet van een zuchtmeisje. Nou ja, van Chris Isaak en dat ontzettend mooie model op het strand waarmee hij, zogenaamd voor de clip, over het strand moest rollen. En in de branding. En nog een keer over het strand. En maar klagen in het liedje. Eigenlijk vond ik Chris Isaak maar een zeikerig ventje, vroeger.
Precies hetzelfde, maar dan andersom. Dat kan ook. De artiest van een een brugklashitje (wel meerdere brugklashitjes) die opeens opduikt via een hip medium. In de categorie 'Jacques Herp maakt tegenwoordig podcasts vanaf de Seychellen: MC Hammer twittert. Echt waar. Haal de drollenvanger maar uit de mottenballen, want U Can't Touch This.
Aldi heeft ze
gehad, een maand geleden. Bij de Mediamarkt liggen zelfs drie merken en in verschillende prijsklassen. Obscuur zijn ze niet meer of hip. De
netbooks.
Heel klein, heel licht. Draadloos internet en de rest is meegenomen. En het kost weinig. Net of ze opeens een computer voor mij hebben gemaakt. Maar ik heb net een
nieuwe. Misschien iets voor de vakantie, ooit.
You can keep it, to remember me, zei de jongen. Hij leek ons autistisch. Hij had het al tien minuten over voetbal, min of meer.
Het begon met: where are you from?
- The Netherlands.
Which city?
Hij kende Groningen van een oefenwedstrijd van de FC tegen de club uit Simferopol.
Hij kende geen Groningse spelers, maar we mochten wel zijn verzameling voetbalsjaals komen bekijken. Hij had er al een heleboel, van verschillende landen. Maar hij had er nog geen van Nederlandse voetbalclubs. FC Groningen wilde hij wel graag hebben. Misschien konden we hem een sjaal opsturen? Verder kende hij Ajax Amsterdam. Een club waar hij ook geen sjaal van had.
We liepen mee naar de hoek van de wachtruimte. De jongen rook een beetje.. onverzorgd. In de hoek lag een grote tas. We namen aan dat daar de voetbalsjaals in zaten. Hij pakte een paar sokken met een logo.
Do you have socks? You can keep them.
Een verleidelijk aanbod, na drie weken reizen. Maar misschien had hij ze eerst ook twee weken gedragen.
- No, thank you. I do have socks, actually.
Hij haalde een sjaal van Tavriya uit de tas.
Van een Roemeens bergdorp naar een Roemeense provinciestad namen we de bus, een Duitse. Niet als in: Mercedes, maar als in: afgedankt. Hij deed het prima, de afgedankte Duitse autobus. De bruin en oranje bekleding was zelfs niet geheel versleten. Is dat Duitse degelijkheid?
Terug naar huis vlogen we met Ryanair van Budapest naar Bremen. Op een Duits vliegveld eten wij brie, zonder angst voor acute diarree. Is dat ook Duitse degelijkheid? En alles was ook schoon en alles was netjes. Zelfs de mensen leken stiller. Beschaafder zou ik haast willen zeggen, maar met dat soort uitspraken begeef je je op een hellend vlak.
Bovendien, toen we de bus instapten, stonden de Roemenen in de rij. Rustig wachtend op hun beurt. Ik houd daar van, een mooie queue. Maar dat queue’en hebben ze van de Duitsers.
Kijk maar. Hoewel die dat op hun beurt twintig jaar geleden blijkbaar ook nog moesten leren.
Vorig jaar waren we in Cluj. Bij de ingang van het busstation, aan de overkant van de weg, stond een groot huis. Het huis was nog niet af. De buitenmuren stonden wel. Tenminste, het geraamte van de buitenmuren. Over de grote witte bouwblokken moest nog een stuclaag.
Op de plaatsen waar ramen en deuren moesten komen, keek je in zwarte gaten. Het huis telde drie verdiepingen. Begane grond, eerste verdieping, een verdieping onder een schuin dak en een zolder. De eerste dakverdieping had wel dakkapellen, maar ook nog geen ramen.
Ik zou niet willen zeggen dat het huis een subtiel bouwwerk was. In maat was het een reus tussen bescheiden woonhuizen. Veel te dicht op de straat, achter een protserig gietijzeren hekwerk. Het huis was L-vormig. Het toetje van het bouwwerk, bijna letterlijk de kers op de taart, waren de pinakels.
De pinakels bestonden uit twee of drie gestapelde bollen. Bovenop de bollen waren grote koperen eurotekens geplaatst, op de middelste een dollarteken. Alledrie ongeveer een meter hoog. De ultieme architectonische gouden schakelkettingarmbanden.
Dit jaar waren we weer in Cluj. Aan de overkant van de weg stond het grote huis nog even onaf. Dit jaar nam ik een
foto.
Vlees kopen in de slagershal van de centrale markt van Chisinau uit dubieuze vitrines. De temperatuur in de markthal is 22+ C, loperamidetemperaturen.
In de
bergen van Roemenie kocht ik een schapenvacht. Dat leek me fijn en warm in de huiskamer in de winter. Van alle vachten die op de toeristenmarkt te koop waren, kocht ik de dikste en grootste. Op weg naar de camping rook ik mijn pakketje al. Naar natuur vond ik en ik prees mezelf gelukkig dat ik niet een half-synthetische Ludde had, maar een Echt Schaap.
Het Echte Schaap heeft tien minuten in de tent gelegen. Daarna heb ik 'm over een laaghangende electriciteitskabel gehangen. Misschien moest hij toch even luchten. Dat kan met verse schapenvachten, ziet u. De hele nacht heeft het schaap gelucht en de dag daarna ook nog. Na twee dagen trokken we verder.
We hebben verschillende bussen, minibussen, een hotelkamer en horecagelegenheden vervuld met een een intense lucht van schaap. Ik noem het een authentieke plattelandslucht, M. zei soms opeens: hee, het stinkt hier naar dood schaap. In het begin schaamde ik me voor mijn souvenir, maar ik moet zeggen, je raakt daar nogal snel overheen.
Het zou kunnen dat ze bij het Eurohotel in Baia Mara vanaf nu wat selectiever zijn met het stallen van bagage achter de balie van de receptie. Misschien dat Ryan Air geen dode dieren meer accepteert als handbagage, ook al zijn ze met drie spanbanden tamelijk handzaam. Het spijt me.
Het Schaap is nu thuis. Een probleem is dat hier geen overdekte stallingsmogelijkheid is. Tenminste, nergens anders dan in het portiek. Het portiek delen we met buurvrouw A. Ze heeft een poes en houdt van paardrijden. Ze doneert aan Amnesty en het dierenasiel. In het portiek heeft ze een bak opgehangen met kunstbloemen in vrolijke kleuren. Aan de haken hangt nu het dode schaap.
In de huiskamer kan het schaap iets minder goed dan in Roemenie geschat. Een cremekleurige vacht vloekt eigenlijk met alles wat we in huis hebben. Ik zou niet weten waar ik met het ding naartoe moet en ben op zoek naar een manier om het beest te reinigen, zodat hij in ieder geval minder stinkt. Zaterdag moet Het Schaap van de haken af, want dan komt buurvrouw A. terug van vakantie. We hebben afgelopen week overigens nul colporteurs aan de deur gehad.
|
|
