Waar ik woon daar woont al iemand en zijn vriendin, zij heeft een kind.
Ze zei tegen hem, kom we gaan douchen, we moeten zo weg.
Maar het kind had zijn laarzen nog aan en rommelde in de tuin.
Ze zei nogmaals, we gaan douchen, we hebben nu haast.
Maar het kind was nog niet klaar met zijn schep.
Hij dacht, ik wil hier blijven, ik moet belangrijke dingen doen, auto's krijten op de stoep.
Het kind dacht en schepte en zei tegen zijn moeder, mamma, ik hoef niet te douchen, want dat heb ik morgenmiddag al gedaan.
Zijn moeder wist niet zo goed hoe daar tegenin te gaan.
Zijn ogen waren staalblauw en tamelijk rond, zijn haar bijna zwart met hier en daar een grijze ertussendoor. Hij had diepe rimpels naast zijn ogen, als iemand die al jarenlang weet dat hij hij het meest charmant is als hij lacht.
Hij lachte en schudde me de hand, Cor, aangenaam.
Cor verhuurt een tweekamerappartement in Katwijk. Eigenlijk is het een kamer en suite, maar vooruit, een tweekamerappartement.
Het appartement beslaat de benedenverdieping van een hoekwoning uit de jaren veertig, gokte ik, toen ik voor het huis stond. Het was even voor negen uur 's avonds, maar nog steeds boven de twintig graden. Kinderen voetbalden op straat en ouders zaten op tuinbanken voor het huis. Een volksbuurtige indruk maakte de straat, maar gelukkig zonder de kratten bier.
Ik liep door een groen poortje aan de zijkant van het huis en stak het plaatsje over. De achterdeur stond al open, ik stond meteen in een kleine keuken. Via de keuken kwam ik in de kamer met tussenschuifdeur. De kamer had sfeervol kunnen zijn, maar Cor heeft schrootjes tegen het plafond getimmerd. Schrootjes werken niet bepaald in het voordeel van een woonkamer die mooi wil zijn.
Ik liep een rondje door het appartement en concludeerde dat het aangenaam wonen zou zijn in dit appartment. Ondanks de douche in de voormalige kast-onder-de-trap. Ondanks het slaapgedeelte dat meteen doorloop van de woonkamer naar de keuken zou zijn. En ondanks de lullige schrootjes aan het plafond. Vijf minuten nadat ik binnen was, kwam Cor binnen.
Cor, aangenaam, lachte Cor op zijn allercharmantst.
Hij verontschuldigde zich, hij was bij de bewoners boven en kreeg iets te drinken aangeboden. Als om meteen te laten zien hoe gezellig het huis is. Cor liet me alles nog eens zien en wees me er op dat de zee aan het einde van het straatje ligt, dat de sinterklaasbaan een kwartier fietsen door de duinen is.
Ik liep een rondje alleen en een rondje met Cor en schudde hem nog maar eens de hand. Ik liep de straat uit langs de spelende kinderen en de ouders op de tuinbanken.
Ik stond op het strand.
De zon ging onder.
Het besef daagde dat geen mens voor 575 euro in een anderhalfkamerappartement wil wonen, in Katwijk althans.
Zelfs niet bij Cor.
De afzetter.
Ik zit in de tuin en lees haar een beetje.
Door een boek dat gaat over iemand die is zoals zij is. Niet precies, maar de chaos in het hoofd van de hoofdpersoon lijkt soms dezelfde te zijn als waarover zij weleens vertelde.
Het is de chaos die ik ooit vergeefs probeerde te begrijpen en die ik nu in 390 pagina's op mijn gemak kan doornemen. Ik lees over niet te stoppen overdrijvingszin en onvermogen je los te maken van de zingevingsvraag. Ik lees over de vergeefse vlucht voor dit alles in drugs en drank.
Ik lees haar een beetje, via de chaos in het hoofd van de hoofdpersoon. Ik ben een boek lang terug in de buurt van waar ik was.
Maar ik kan haar wegleggen wanneer ik wil.
En opgelucht ademhalen.
Waar is de rode wijn?
Hou je van katten?
Michel heette de man die tegenover me zat. Hij wilde zijn appartement in onderhuur doen en had een advertentie op kamernet.nl gezet. Hij zocht iemand die voor vijfhonderd euro zijn appartement wilde huren, deze zomer.
Ik wilde dat en schreef hem best een beetje naar waarheid dat ik voor vanaf het najaar al iets had gevonden en dus juist op zoek was naar iets voor de zomer. Michel antwoordde dat ik dan maar snel moest komen kijken. Dinsdagavond zat ik in tram 17. Ik stapte een halte te vroeg uit. Per ongeluk, maar zo erg was dat niet. Ik liep door naar het einde van de Kinkerstraat langs een merkwaardige mix van halal-eethuisjes, Bagels & Beans-achtigen en luxe beddenzaken. Alsof de buurt er nog niet helemaal over uit is wat ze wil worden, als ze later groot is.
Michel's appartement zat boven een internetcaf?/belhuis. De ingang was op de eerste etage. Om er te komen moest ik een trap op die zo smal en zo steil was dat ik bij voorbaat al excuses aan mijn bezoek zou moeten aanbieden als die na een etentje weer naar zouden gaan. Achter de evenzo smalle deur wachtten nog twee trappen omhoog. Door het donker, want het licht deed het niet.
Michel stond bovenaan de derde trap. Hij zag zongebruind en zijn dunner wordende piekhaar helblond. Ik schudde hem de hand en lachte mijn naam. Hij liet meteen het appartement zien.
Het appartementje.
Ik vreesde dat de deur van het toilet niet dicht zou kunnen als ik zou gaan zitten. Ik ben niet eens lang. Er rende een kat langs me heen, een rode. Ik vreesde dat met zijn twee?n douchen alleen zou kunnen als je je tevoren inzeept en de laatste die erin stapt er als eerste weer uit stapt. Na zulke enge ruimtes is een huiskamer van twintig vierkante meter opeens riant.
Ik zei, best een grote huiskamer. Dat verwacht je niet als je op straat staat.
Ik bedoelde eigenlijk de gang, maar zo klonk het mooier. Een kat keek naar me, een witte.
Hij ging zitten op een groot kussen op de grond. Hij zat op een oranje kussen, maar er lagen ook groene en blauwe en bruine. Heel jaren zestig, en ook een beetje plakkerig. Een lapjeskat kwam naast hem liggen, ik nam plaats op een stoel naast de zithoek.
Hij vroeg, heb je werk? En ik vertelde iets over mijn sinterklaasbaan.
Hij vroeg, waarom wil je in Amsterdam wonen? En ik vertelde zomaar wat.
Ik vroeg, wat doe je in het dagelijks leven? En hij zei, klussen. Op het moment ben ik vooral druk met klussen, want dat doe ik ook nog.
Ik vond dat een raar antwoord, want hij had nog helemaal niet verteld wat hij verder nog deed. Dus ik fronste mijn wenkbrauwen.
Ja, nou ja, ik doe namelijk ook cateringprojecten.
Ik vond dat ook een raar antwoord, want ik had nog nooit van zoiets als cateringprojecten gehoord. Dus ik fronste mijn wenkbrauwen nogmaals voor uitleg. Vergeefs.
Maar eigenlijk ben ik eh-schilder.
Eh-schilder -met een zo nasaal mogelijke 'eh'- houdt in, leerde ik van Michel, dat je Amsterdam lang niet zo leuk meer vindt als-eh-vroeger. Want toen kon alles. En nu niet meer. En dat is de schuld van de-eh-politiek. Als eh-schilder ben je zelfs al eens in elkaar geslagen; niet zo heel lang geleden, maar nog wel toen er guldens waren. En niet door Marokkanen, maar door gewone Amsterdammers. De malaise van de eh-schilders.
De gewone Amsterdammer is maar raar, dacht ik nog.
Een eh-schilder heeft al wel eens een expositie gehad, maar verkocht toen maar ??n werk. En dat is niet genoeg om van te leven. Dus zat ik dinsdag driehoog boven een internetcaf?/belhuis en keek neer op de wegrennende haargrens van Michel. Hij vroeg of ik van katten houd.
Want ik geef je natuurlijk wel het vertrouwen dat je goed zorgt voor mijn vier katten.
Vier katten.
Driehoog opgesloten.
Twee kamers.
Een keukentje en een klein balkon.
Ja, ik houd van katten, Michel.
Dus ik moet het maar niet doen. Sorry.
We liepen een uur te laat binnen, maar volgend jaar zou ik het me net zo wensen. We slalomden tussen hossende mensen op lange banken door. We stapten in de auto en reden terug naar InR.
InR, zij begrijpen wandelaars.
We hebben een plannetje, zei R. Het lijkt ons leuk uit eten te gaan. Maar, voegde hij eraan toe, als ik jullie was dan zou ik eerst in bad gaan.
Uit eten gaan leek ons leuk, maar in bad gaan prettig. En dus zeiden we ja. Ja op beiden.
Als wij na een lange wandeling in bad gaan, lachte R., dan zetten we de rand vol met hapjes. En I. heeft nu net toevallig iets klaar. Dus als ik jullie was zou ik echt eerst in bad gaan.
Wij gingen in bad en lieten vermoeide benen rusten in warm water. We reikten naar olijven met knoflook en kruiden en naar stukken romige brie. We nipten van rode wijn en schonken glazen mineraalwater. Normaal vind ik bronwater maar water, maar in bad is zelfs dat luxe. Olijven en brie, pittige garnalen, tomaten en komkommer met koriander.
Ik zocht naar een woord dat omschrijft hoe het was, het enige dat me te binnen schoot was luscious. We liepen een uur te laat binnen, maar volgend jaar zou ik het me net zo wensen. Het is ronduit prettig je begrepen te voelen.
"Aber kein Bier mehr."
De meneer achter de balie trok er een gezicht bij. Ik zou zeggen, een olijk gezicht. Want hij lachte zo breed en had zichtbaar lol om zijn eigen grapje.
"Aber naturlich," mompelde M. en nam de inschrijfkaarten aan.
We waren te laat. Zeven minuten, gok ik. Maar misschien waren er ook wel om acht over negen. We zijn 's ochtends niet zo vlot. Om zestien over negen liepen we onder het spandoek Arrivee/Depart door.
We liepen veertig kilometer, M. en ik. Heuvel op en heuvel af. Steil omhoog en langzaam weer naar beneden, of andersom. We liepen en pauzeerden af en toe. Omdat we te laat waren zagen we bijna geen andere lopers, we liepen helemaal achteraan. Al wat we zagen waren lieflijk glooiende Luxemburgse heuvels. Omdat we te laat hoorden we geen andere lopers. Al wat we hoorden waren vogels en bomen in de wind.
Om de vijf kilometer, gok ik, had het Luxemburgse leger een stand ingericht waar kaalgeschoren soldatenmannen koffie inschonken en ranja zonder prik. Ook voor de allerlaatsten in het peloton. Op ieder kruispunt waar het druk zou kunnen worden had het Luxemburgse twee of drie soldatenmannen geposteerd om auto's tegen te houden en wandelaars door te laten. En op drie of vier plaatsen had het Luxemburgse leger EHBO-tenten opgezet waarin soldatenverplegers blaren prikten. Het hele Luxemburgse leger moest wel zijn uitgerukt, ook voor de allerlaatste lopers.
Wij zagen niemand om ons heen, maar hadden wel de luxe van extreem veel bordjes '40' onderweg en ranja zonder prik en legerklaar-overs. We startten zestien minuten te laat. We liepen veertig kilometer steil omhoog en langzaam omlaag, of andersom. Een uur te laat liepen we weer onder Arrivee/Depart door. Een uur te laat voor een medaille.
Volgend jaar zou ik het precies zo doen.
Ze zeiden, als je wilt mag je iets typen op Robtheblob.
Zo gaat dat namelijk als je bij een andere weblogger op bezoek bent.
Maar ik kan dat niet zo goed. Zoals anderen niet zo goed kunnen plassen
als er iemand mee kijkt. Ikzelf vind dat dan weer niet zo moeilijk.
Dus laat ik het voor nu bij de conclusie dat het allemaal waar is.
Het uitzicht is waar.
De bloemen zijn waar.
Boris is waar.
De katten zijn waar.
Het klopt allemaal. Maar wat vooral waar is, het goede leven hier. Ik raad u aan hier ook eens appeltaart te brengen.
Voor de sinterklaasbaan zit ik soms om zeven uur 's ochtends in de bus. De regiobus.
De chauffeur keek bij een halte midden in een weiland in zijn grote achteruitkijkspiegel naar achteren. Om te kijken of de passagier die op het knopje had gedrukt al uitgestapt was. Hij leek op agent Smith uit The Matrix. Zijn haar zat strak achterover en hij droeg precies dezelfde zonnebril. Zijn gezichtsuidrukking was net zo doods als die van agent Smith. En omdat hij op hem leek, vond ik het ook niet raar dat hij om tien over zeven 's ochtends een zonnebril droeg.
Drie banken achter me zaten twee Indonesche vrouwen luid te converseren over Indonesische ditjes en datjes. Ik verstond het net niet, want mijn Bahasa is tamelijk roestig. Wat ik wel begreep, was dat het over prijzen ging. 't Was maar mahal allemaal.
Ik zat best voorin, in de regiobus. Vlak voor me zat een mevrouw die naast een andere mevrouw was gaan zitten. Ze wilde eerst naast mij gaan zitten. Dat kon je zien aan de manier waarop ze naar me keek. Een blik waarin hunkering lag. Naar een slachtoffer waartegenaan ze kon klagen over ziekte en lijden.
Via de mevrouw die recht voor me zat vernam ik alsnog dat ze een chronische stuitkneuzing had. Of om een andere reden mank liep. En dat doktoren nog hadden gezegd dat het vanzelf wel over zou gaan. Maar dat zij al zei dat dat vast niet zo was. Want wie voelt dat soort dingen nu beter dan zijzelf? Tenslotte. Dus. De mevrouw die recht voor me zat zweeg haar verhaal effectief dood. Ik denk dat wat de klaagster had, nooit over zal gaan.
Soms duren de drieenveertig minuten in mijn bus heel lang. Het blijft tobben met de regiobus.
Ik dacht zelf ook al, Droge Kip Vult Niet.. Zo simpel is dat tenslotte.
En dus verbaasde het ook niet, een deinende menigte strekte zich uit. Naar links, dat weer wel. Er staken spandoeken uit. Rode en oranje spandoeken met Hoezo Hoerig!? erop en een enkel olijfgroene bord. De oppositie die tegen fuchsia streed. Ze liepen dan wel samen met Wij Willen Wuft!!, maar het kwam me voor als een monsterverbond. Iedereen wist dat ook trouwens.
Ook de zanger van Fazanten Fluks?! zag het, gestoken in grauwgrijs. Hij zette zijn hoed af en begon te zingen. En iedereen viel stil en zijn pijpenkrullen dansten. Ah ja, 14.54 uur, de menigte boog en iedereen kuste de binnenkant van de knie?n van de persoon v??r hem. De zanger van Fazanten Fluks?! zong uit volle borst, zonder microfoon en honderdduizenden denkers hoorden hem. En iedereen dacht. Hardop of eerst in zichzelf. En iedereen kwam tot dezelfde conclusie.
Het klonk eerst nog zachtjes en her en der, maar eenstemmig lawaai zwol aan.
Droge Kip Vult Niet!
Droge Kip Vult Niet!!
Droge Kip Vult Niet!!
Rechts droop Alras Animoser af, het hoofd gebogen, allemaal even diep, waterpas gelijk. Ik keek zelfs nog even met mijn timmermansoog. Ja hoor, waterpas. Ze wisten het zelf, wist ik, want iedereen wist nu, droge kip vult niet. Vette pech. Tevreden stepte ik voort over de hoofden van de menigte en glipte maar ??n keer weg op een kale schedel. Ik zei nog sorry.
Eh.. ja. ?k heb dus niet zo goed geslapen. Iemand koffie?
Zij zat misschien aan tafel.
Ik zat op de bank.
We praatten met elkaar. Ik sprak haar al eerder. Soms, heel even. Dan zeiden we gedag en vroegen hoe het ermee ging en liepen door. Maar nu praatten we.
Ik dacht me bij haar op bezoek en bekeek haar boekenkast. Dat doe je als je voor het eerst bij iemand bent, als je durft.
Mooi eigenzinnig, dat grijs en donkergrijs aan de muur, zei ik. De zwart-witte blokken op de vloer passen ook.
Ik at geen toetje, maar dronk koffie. Hoewel ik daar spijt van kreeg toen ik merkte dat het tiramisu met slagroom was.
Ze heeft een hekel aan het woord 'nuanceren', zei ze. En vond ook dat alle mannen klootzakken waren.
Ik nuanceer mezelf soms helemaal gek, zei ik, bij voorkeur 's nachts. En vroeg haar of ze bedoelde dat van de groep die je kunt plaatsen in de categorie 'sommige mannen zijn klootzakken' de meesten ook daadwerkelijk ontzettende lamzakken zijn.
Precies, alle mannen zijn klootzakken, vatte ze samen.
Maar reggae vinden we dan wel allebei onprettig worden na een kwartier. En Evanescence jengelt, zijn we het met elkaar eens.
Ze zegt 'aanrijden' en 'afwerken' als ze bedoelt dat ze van huis gaat en om een bepaalde tijd klaar is. Ze vindt 'pressie' mooi klinken, maar niet zo mooi als 'morbide'.
We planden een weblogmeeting waarbij digitale camera's niet toegestaan zijn en je het woord 'pixel' of 'hosting' niet in de mond mag nemen. Op straffe van verwijdering van het feestje. We voorzagen een heel lage opkomst.
0605 Begon, ze moest weer gaan. En hoewel het bij haar thuis was, ging ze.
Ze riep, doeii!
Ik riep, dag! maar verroerde me niet. En ik schonk me een glaasje prik in.
Ik typte me bij iemand naar binnen, vanavond. Ik wist niet eens dat het kon. Volgende keer is het misschien bij mij, eerst opruimen dan, denk ik.
Een meneer in pak zat in het cappuccinocafe waar ik zelf ook zat te lezen, vanochtend. Het cappuccinocafe zit op minder dan tweehonderd meter van het huis waar ik woon. En waar ik woon is een heel luxe apparaat om zelf cappuccino mee te maken. Maar toch, ik zat in het cappuccinocafe, en de meneer in pak zat er ook.
Het pak van de meneer was niet zwart, maar ook niet echt grijs. Antraciet, zo zal het pak aan hem verkocht zijn. Er zaten strepen op het pak van de meneer. Krijtstrepen, denk ik. Hij droeg een glimmende stropdas met schuine roze en bijna-witte strepen. Een grote glimmende das. Ik zag zijn schoenen niet, maar hij was het type dat heus wel weet dat je bij zo'n das en pak fatsoenlijke schoenen aan moet trekken.
De hals van de meneer bolde uit de kraag van zijn overhemd. Hij stak er niet uit, hij bolde. En op zijn hals rustte zijn hoofd, een groot, rood zonnebankhoofd. De meneer had blond haar, keurige stekels. Blauwe ogen, groot noch klein.
Ik keek op naar de meneer, toen ik mijn pocket las, Het land Prozac van Elizabeth Wurtzel -een gezellig begin van de dag- en bedacht dat het wel typisch iets voor dit slag meneren moet zijn om midden op de ochtend met jezelf te gaan vergaderen in zo'n hippe cappuccinotent. Op kosten van de baas dure broodjes naar binnen schuiven en ondertussen maar vergaderen over helemaal niets.
Ik vond het maar een gladjakker, die meneer.
Een viez.. maar toen pakte hij uit zijn binnenzak een pakje halfzware Drum en rode Rizla.
En plots zat daar een hardwerkende man die toe was aan een kop koffie. En daarvoor even naar buiten was gegaan. Wat een aardige man.
U zou me kunnen vragen of ik in Den Haag wil blijven wonen.
Ik zou antwoorden, nee, ik wil niet in Den Haag wonen. En meestal is dat ook waar.
Zondagmiddag liep ik naar huis, van station Laan van Nieuw Oost-Indi? naar waar ik woon in Bezuidenhout. Ik loop nooit van Laan van Nieuw Oost-Indi? naar huis, maar de zon scheen en het wandelt aangenaam in mijn buurt. Ik stak de Schenkkade over bij de BP en liep de 3e Louise de Colignystraat in. Als ik Den Haag mooi wil vinden, loop ik daar langs.
De 3e Louise de Colignystraat.
Het is de mooiste straatnaam die ik tegenkwam in Den Haag, maar ik ken de stad niet zo goed. Het is ook de prettigste om doorheen te wandelen. Het eerste stuk in ieder geval.
Ik liep zondagmiddag naar huis en keek de straat in.
Het is de verhouding tussen de breedte van de straat en de hoogte van de huizen, bedacht ik. De huizen zijn laag en de straat precies smal genoeg. Uitgevoerd in een iets kleinere dan de menselijke schaal, voel je je in een straat groter dan je bent. Alsof de bebouwing een flatteuse maatvoering kent. De bomen, die helpen ook, bedacht ik. Twee weken geleden nog in bloei en nu groen, daar wordt een straat zomaar knus van. Maar het is ook de bebouwing zelf. Lage woningen, veel balkons en een verspringende gevelwand. Houten banken in de kleine voortuinen.
Ik liep de straat in. Zag vooral veel woningen en maar weinig bedrijfspanden. Aan de rechterkant lag in de etalage van een antiquariaat een exemplaar van De DaVinci Code. Maar volgens mij wordt die zaak gedreven door een meneer die zijn boeken liever niet verkoopt, want hij is er zo aan gehecht, aan al die min of meer zeldzame boeken.
Die 3e Louise de Colignystraat is niets minder dan een urbane idylle. En het mooiste aan de straat vind ik dat je uitkomt op het Van Imhoffplein en dan kunt doorlopen naar de Van Imhoffstraat die welhaast nog mooier zijn.
Ik liep door de buurt en dacht, in deze stad zou ik wel willen wonen.
Maar dat was zondag.
Ik heb me, om voor mij min of meer duidelijke redenen, tot nu toe vooral opgehouden in de marge van mijn mogelijkheden.
Nu is het tijd om door te schuiven.
Ik wil door naar daar waar ik niet steeds aankijk tegen incompetentie van anderen van onderen, maar van bovenaf.
Doorschuiven kan.
En wel nu. Of pas over maanden, maar nu moet een beslissing genomen worden.
Linksaf een zelfgekozen weg, moeizaam en tamelijk onzeker. Rechtsaf een geplaveide weg, rechtdoor, vol niet perse gewenste zekerheid.
Ik kies tussen zoeken naar en zoeken binnen.
Ik geloof niet dat ik ooit zo bewust koos.
Het valt niet mee, volwassen zijn.
Het raam was tamelijk goor, maar ik zag vier ree?n grazen.
Vijf ooievaars stegen moeizaam op.
Hazen vluchtten weg.
Een vogel hing biddend boven een weiland.
Klootschietende mannen renden in trainingsbroek en t-shirt over een smalle weg.
Een zoenend stel stond op een zandpad langs de hei.
En verder veel pony's.
Als u naar Drenthe gaat, doet u dat best op een mooie dag.
Zo tegen zonsondergang.
Wandelen in de regen is onprettig.
Volbepakt door de plassen stampen zal leuk zijn, maar niet als je met twee voor het eerst weggaat. Je moet de druk op het humeur wellicht niet meteen te hoog opvoeren als je lichtheid wilt vasthouden.
We zagen maar heel weinig zonlicht door de wolken komen en voelden druppels, zelfs als het even droog leek. We schatten in dat we beter naar Ootmarsum liepen en daar afwachtten.
We liepen anderhalve kilometer van Erve Wiegink naar het dorp en opeens scheen de zon.
Tijd voor terras.
We dronken een cappuccino en nog een, want als je maar lang genoeg wacht, regent het vanzelf weer.
Voor cappuccino drie en vier verhuisden we naar binnen. Om te schuilen, ziet u. We bladerden en begluurden de mensen die wel buiten liepen.
Belachelijke jas, vreselijk suffe schoenen.
Zij heeft mooi haar, hij helemaal geen haar.
Ik zei, zal ik Twentse Krentewegge bestellen?
Ze vond dat een goed idee.
We zweefden door de middag, op cafeine en de leesmap. Precies de lichtheid die we wensten.
Het hangt heel prettig als het buiten regent.
En het regende.
Heus wel.
Het Twentepad voert niet langs Mander. Maar het gehucht is niet heel ver uit de route en Frans Snijders drijft vlak voor Mander
een SVR Camping.
M. en ik kampeerden bij de boer.
We kampeerden zondag bij de boer, maar hadden niets te eten meegenomen.
We liepen naar de buren, van de zuivelboerderij. Kochten een bekertje
Twents boerderij-ijs, boerenmeisjes, en een fles Twentse bosbessenwijn
en vroegen waar te eten.
Bij Ria's Eetcaf?, zei de vriendelijke zuivelboerin. Heel Twents namelijk.
Ria's Eetcaf? op zondag zit stampvol, we mochten nog wel op het terras
plaatsnemen. Een struis blond meisje bediende ons, ze deed bijzonder
aardig.
Ze zei, waar kan ik u mee helpen?
We vertelden haar dat we graag een zigeunerschnitzel wilden en Ria's gehaktbal. Een 7Up en een bier.
De 7Uppen gaan bij Ria zo'n beetje per halve liter, de gehaktballen
welhaast per halve kilo. Ria doet er een grote schaal friet bij en
stuurt je naar de saladebar voor groen op je bord. Opscheppen zoveel je
wenst. Twentse gastvrijheid.
We aten.
En aten.
En aten.
We aten wel drie kwartier, maar aan de gehaktbal kwam geen eind. Noch aan de schnitzel.
Ondertussen zagen we trekkers voorbij rijden. Loonwerkers die gras schudden of binnenhaalden, liefst voor de regen, leek ons.
De trekkerrijders groetten naar het terras, naar een groepje jongens
die klaar waren met trekkerrijden en gras schudden. Acht jongens,
allemaal dikke polsen en vieze nagels.
Een trekkerrijder groette door ??n vinger op te tillen. Niet te hoog, maar wel nog net zichtbaar.
Het terras tilde synchroon ??n vinger terug op, net boven de bruine pijp Grolsch uit.
Groeten luistert soms heel nauw.
Wij praatten daar wat over, M. en ik. Over het optillen van ??n vinger,
niet hoger dan je borst, maar nog wel net zichtbaar. De weinig Twentse
vertwentsing van het Twentepad, door boerenmeisjes en bosbessenwijn.
Wij praatten daar wat over en ondertussen halveerde de
hooikoorts mijn
longinhoud. Twents platteland.
Het struise meisje kwam vragen of alles naar wens was.
Ze vroeg ook, wilt u nog iets drinken?
We zeiden, cola en graag nog een bier.
Ze draaide zich om, het meisje. De trekkerjongens wilden ook nog iets bestellen.
Ze draaide zich om, liep op de jongens af.
Knikte kort naar de jongen met de dikste polsen.
Ze zei, wammuj hebb'm daan?
(Of: de man die twee?nhalve blik Heineken dronk tussen Zwolle en Meppel)
"Hee.."
"Ja?"
"Heej, stem je wel op 1 juni voor die Europese grondwet? Je moet wel
tegen stemmen. Want als je voor stemt gaan we allemaal naar de kloten.
En als je tegen stemt dan.. dan.. eh.. tja.. dan gaan we ook naar de
kloten. Maar dan wel minder snel. Dus je moet tegen stemmen man."
"Eh.. ja."
|
|
