robtheblob

Laatste dag

10:30 - Ontbijt

11:45 - Reyes neemt ons mee naar het kasteel

14:15 - Lunch in vier gangen

16:15 - Sjokken naar het strand

19:00 - Tapas op een terrasje in de oude haven van Alicante

22:00 - Avondeten in een willekeurig restaurantje

23:30 - Afspraak met Pilar "na het eten" voor de laatste avond in Alicante

Dat u weet hoe de laatste dag in zonnig Spanje er ongeveer uitziet. Vale, tijd voor het strand. Volgens het schema. Gok ik.

Soms gaat alles opeens heel snel

16:53: Het is hier rustig. Ik zie geen auto's rijden. Bij Bar-Restaurante La Corona  aan de overkant van de straat is ook niet veel te doen. Ik zit zelf met mijn voeten omhoog te typen vanachter de geraniums op een klein balkonnetje. Soms lijkt alles opeens sneller te gaan, maar nu is het weer rustig. Nou ja, er kwam net wel een brommer voorbij rijden.

F. belde maandag. Ik was niet bepaald vrolijk. Stoppen met je studie stemt tot nadenken en ik kwam maar moeilijk uit het cirkeltje dat het op de een of andere manier altijd opgeven is. Hoe ik het idee ook wendde, hoe vaak ik het ook keerde. De zoektocht naar werk vlotte ook al niet echt. Maar F. belde, gelukkig.
"Robert, je klinkt ongelukkig. Realiseer je je wel dat je morgen op vakantie gaat?"
Ik wist dat wel, maar het voelde absoluut niet zo. Dat is raar.

F. stelde me gerust. In Alicante zou de vakantiestemming niet te negeren zijn. Het was er twintig graden, zei hij. 's Nachts. En overdag dertig. Iedere dag si?sta. Strand om de hoek. En zijn twee vriendinnen -"Ze zijn ?cht heel leuk."- als gidsen. Toen F. ophing voelde het een beetje meer als de dag voordat ik op vakantie zou gaan.

Dinsdag moest ik eigenlijk nog van alles. En dat kon. Ons vliegtuig vertrok pas om kwart voor tien. We vlogen met V-Bird. Een Nederlandse budgetmaatschappij, opererend vanaf kleine vliegvelden in Duitsland. Ons vliegveld was Niederrhein. Niederrhein, dat is een voormalig militair vliegveld waarop een passagiersterminal is neergezet.

Ik deed nog van alles. Koffiedrinken bij A. bijvoorbeeld en ik ging met mijn CV naar de afspraak bij een uitzendbureau. De mevrouw had het heel druk, maar kon nog wel voor me zoeken in de computer. Ze vond niets. Maar gaf me wel het telefoonnummer van Janneke van de vestiging in Den Haag. Misschien ga ik nu wel verhuizen naar Den Haag, dacht ik toen. Maar eerst moest ik heel snel nog wat kleren in een tas stoppen.

V-Bird heeft als slogan "Changing the rules of flying". De regels waren inderdaad wat afwijkend. We reden met een taxibusje vanaf Nijmegen naar ergens vlak over de grens. Toen we afsloegen en opeens langs rijen schijnbaar verlaten barakken reden, over brede wegen zonder verder verkeer, waren we er bijna. De glimmende glazen passagiersterminal stond er wat verloren, middenin het donkergroen van de avondschemering.

Changing the rules. Maar of je daar blij mee moet zijn? We checkten in en lieten onze paspoorten zien. Dat zou meteen de laatste keer zijn. Onze boardingpass was van het hetzelfde papier en formaat als uw kassabonnetje van de Albert Heijn. Op de plaats waar dan bij u staat hoeveel de bonuskorting was, stond bij mij mijn naam.

De vertrektijd van de V-Birdvluchten is flexibel. Onze vliegtuig vertrok niet om 21:45, maar vanaf 21:45. Er vliegt ??n vliegtuig op en neer tussen Alicante en Niederrhein en als die 's ochtends vertraging heeft, merk je dat 's avonds nog. We vertrokken uiteindelijk om half twaalf. Aan boord was niets te doen. Geen tv, geen muziek, geen kranten. We vlogen. In een oude Airbus, waar aan de binnenkant al jaren niets vernieuwd leek. Een enkeltje Alicante kost 25 euro. Wij waren blij.

De vriendinnen van F. zijn inderdaad leuk. Ze heten Pilar en Reyes. We sliepen eerst bij Reyes. Reyes is lerares Spaans op een girl's boarding private school in Engeland, 26 jaar en woont in de zomer bij haar ouders in. Dat past, er zijn slaapkamers genoeg. Reyes nam ons mee naar het strand, gisteren. Daar lagen we op het zand, dertig graden. We zwommen in de zee, 25 graden ofzo. Om vier uur vond Reyes dat we moesten eten. Lunch.

Na de lunch begint eigenlijk de si?sta, maar wij besloten nog wat te zwemmen. In de tuin van Reyes, in het zwembad. Of we wel even wilden douchen vooraf, anders werd het zwembad zo zandig. Vanonder de douche keek ik over de daken van de buren, uit over de bergen in het achterland van de Costa Blanca. Ik heb voor de zekerheid na het zwemmen ook gedouched.

Gisteravond verruilden we Alicante voor de bergen in het achterland. Vriendin Pilar nam 's avonds de leiding over. Pilar is ook 26 en woont in een stadje dat Biar heet. Biar ligt op een berg, er wonen 3500 mensen. Pilar kent ze allemaal. Pilar woont ook nog bij haar ouders. Haar ouders wonen in een huis dat tegen een steile rotswand aangeplakt lijkt. Ze hebben geen bovenburen, want ze wonen vlak onder het kasteel.

Binnen is het heel donker, maar Biarrezen slapen binnen vooral, dus dat geeft niet. De ouders van Pilar hebben geen zwembad, maar wel een grot. Dat hebben wel meer mensen op die berg. Daar kun je handig dingen in opslaan, wijn bijvoorbeeld. Ze hadden de grot eerst gehalveerd tot ongeveer twintig vierkante meter en gebruiken hem nu helemaal niet meer. De deur is voorgoed op slot gedaan. Ik mocht wel even kijken, maar er konden slangen in zitten. Ik zei dat ik dat misschien later nog wel wil, maar nu nog wel wat salade lustte. Pilar lachte dat dat goed was.

De moeder van Pilar kookte vandaag onze lunch. We aten al om twee uur. We waren toen net een uur wakker, want vannacht kwamen we pas om zes uur terug uit Paco de Mirra. Daar werd gevierd dat de Christenen de Moslims hebben verjaagd, ergens in de dertiende eeuw, geloof ik. De dertiende eeuw! Dat moet nogal een opluchting zijn geweest.

Paco de Mirra is ook een stadje, tien minuten rijden van Biar. Maar dan wel een kleintje, zei Pilar. In Paco de Mirra wonen 1000 mensen en F. en ik denken dat iedereen daar familie is. Alle duizend mensen waren vanaf middernacht verzameld op het dorpsplein om te luisteren naar het monsteroptreden van de feestband Monte Carlo. Monte Carlo speelt feestelijke Spaane hits en feestelijke engelstalige hits. De engelstalige hits waren voor de mensen in Paco de Mirra vertaald in het Spaans. F. en ik hoorden bijvoorbeeld I will survive in het Spaans. Tenenkrommend. Lejar el sombrero (geloof ik) van Joe Cocker deed ons daarentegen onbedaarlijk schuddebuiken. Om vijf uur verlieten we voortijdig het optreden.

Ik denk dat de kater, de volgende dag aan tafel bij mama Pilar, door de drank kwam. We bedankten vriendelijk voor de wijn van papa Pilar. We aten Spaanse rijst, dus ronde korrels. Met erg lekker, mals vlees erdoor.
"That's rabbit," zei Pilar.
Het is in Biar heel normaal om konijnen te houden, net als geiten en varkens. Voor de slacht, niet om te aaien.
"Rabbits have a very bad smell, but they taste lovely." Zo is dat.

De tomaten in de salade waren eigen teelt. Heerlijk! De olijven kwamen van eigen bomen. Ze hadden er ook olie van laten persen. Eigen uien, eigen konijn, eigen courgette, eigen aubergine en meloen van de buren. Het is prettig lunchen bij de ouders van Pilar. We dronken zelfgeplukte wilde bergthee na. Na de lunch waren F. en ik moe. F.  las wat in de Lonely Planet. Ik typte mijn si?sta weg.

Het is zes uur. De wind trekt aan, er lopen weer mensen op straat. Wij gaan weer eens wat doen.

Ha-Schi-Ba

De Haagse Schilderswijk is wellicht niet de meest sjieke buurt van Den Haag. Om maar eens een understatement te gebruiken. De gemiddelde Hagenaar komt daar niet voor zijn lol. Gelukkig is er de Haagse SchilderswijkBazar.
"Een stukje profilering van de gemeente naar de burger toe en actieve overbrugging van klasseverschillen in een ongedwongen sfeer. Twee vliegen in ??n gezellige klap." Ik hoor dat een ambtenaar van OCW wel zeggen.

Dus was er exotische muziek op twee podia, een vrijmarkt, een banenmarkt van de gemeente, de Landmacht, de Marine en wat bedrijven. En heel veel stands met lekker eten. De uitvoering van de Ha-Schi-Ba was natuurlijk wel Schilderwijks.

De vrijmarkt was gepland in een paar straten tussen de podia en alleen voor buurtbewoners. Vooral niet voor handelaren. Ik zag tussen de kleden vol huisraad, Afrikaanse riemenverkopers. Kraaltjes en kettingenkramen, ver buiten het vrijmarktgebied op de plattegrond. En de meneer die luidkeels zijn goedkope alarmsystemen stond aan te prijzen. Hij had zijn dubbele party-tent opgezet op de stoep van het politiebureau.

Op de banenmarkt stapte een hippe Hindoe op me af. Zijn zwarte stekelhaar glom heel hard. Hij droeg een witte linnen broek en gele Asics-schoenen. Hij pakte een klembord uit zijn schoudertas. De enqu?te zou maar twee minuten. En duurde ook maar twee minuten. Potdikkie. Het ging over "Werk". Dat stond boven de vragenlijst. Of ik een "mobieltje" (er stond echt "mobieltje" op het formulier) een belangrijkere arbeidsvoorwaarde vind dan "salaris". Of ik in de staalindustrie wil werken. Of toch liever iets "grafisch" doe. Nee op alles en ik kreeg een kladblokje cadeau.
"Op de eerste pagina staan belangrijke adressen."
www.werk.nl
www.vmbo.nl

't Was leuk, de Ha-Schi-Ba. Het eten was heerlijk. Ik at roti en bara. Liet de Fernandes staan en dronk Spa. En als ik nu mensen hoor praten over de Hoefkade of het Huygenspark, denk ik: oh, Schilderswijk, gezellig. Dan ben ik meteen duidelijk geen Hagenaar..

IKEA

Ik at bij M.&B. gisteren. Huisgenote S. en haar moeder aten ook mee. S. maakte pizza voor ons allemaal. Met mozzarella en ham. Ik zag gegrillde paprika en artisjokken en proefde veel knoflook. De pizza lag onder een laag rucola.

S. was aan het verhuizen. Van de ene kamer in het huis naar de andere. De nieuwe kamer is groter, dus S. had nieuwe spullen gekocht. Bij IKEA. B.&M. doken na het eten weer in de scriptiestress, ik hielp S. met de platte pakketten.

Ik was een beetje bang voor de platte pakketten. Ik kan best goed opschieten met S. en het schijnt dat er hele huwelijken op springen hebben gestaan door de zelfbouwmeubelen. Ik ben niet zo goed in ruziemaken.

Maar het ging heel goed! We hadden een Billy-boekenkast binnen twintig minuten klaar. En hielden alleen wat spijkertjes over. De Bj?rna-tafel duurde wat langer, maar stond na drie kwartier ook gewoon. Zonder wiebelen, zonder ruzie. En nul onderdelen over. De bijbehorende stoelen waren daarna alleen nog maar leuk.

De Bj?rna zetten we zelf in elkaar. En IKEA oliet het beukenhout wel een keer, maar moet je dat zelf nog een of twee keer doen, tot het hout verzadigd is. En daarom is hij zo goedkoop. Prima ruil, vind ik na gisteren. Alleen.. soms wordt er wat onnozel om het concept heen gedraaid.

In delen past de bank w?l naar binnen!
De mooie, grote G?TEBORG zitbank is een droom voor alle bankliefhebbers. Hij wordt ongemonteerd geleverd en past daarom altijd makkelijk door de deur.

Uitzicht

Het uitzicht vanaf mijn balkon is nogal statisch. Ik kijk niet uit over een druk plein, woon aan een rustig straatje. Als ik op mijn balkon zit, kijk ik aan tegen de huizen en pakhuizen aan de overkant van de straat. Witgeverfde bakstenen links, rode baksteen rechts. Achter de huizen begint een dakenlandschap met veel rode pannen en grijze schoorsteenpijpen. Ik kan het bovenste deel van de Martinitoren zien. De rest is lucht.

Naast de Martinitoren zie ik rechts nog net de ui-vormige spits van de toren van het Provinciehuis. Daarachter woont M., in een heel mooi oud straatje, haaks op het water van de Turfsingel. Niet veel verder steekt het hoge gedeelte van de Stadsschouwburg boven de daken uit. Naar links in mijn uitzicht zie ik de toren van de Der Aa-Kerk. Ik kan net niet lezen hoe laat het is.

Ze kwam gisteren eten, M. We zaten op het balkon en zagen weinig bewegen. De zon gleed weg. Boven de Der Aa-Kerk langs, hij verdween ergens achter de Martinitoren. Het overbuurmeisje kwam thuis. Haar vriend was al op haar kamer. Ze lachte, zette de ramen open en sloot de gordijnen. Hij zette de Playstation uit.

M. geeft les. Ze heeft het vooral druk met genieten van de zomervakantie. We hadden het over goedkoop vliegen en dat kerst dit jaar helemaal aan het begin van haar vakantie valt. Zij vertelde over lelijke Ierse mannen. Ik vertelde over mijn poging te stoppen met geografie. Er kwam een groep aankomende eerstejaars voorbij. Op glimmende fietsen op weg naar een introductiefeest.

M. zei dat ze Oud&Nieuw dit jaar ergens anders wil vieren. Ik zei dat dat in Polen kan. Het leek haar wat ver weg, maar een huisje met open haard in de bergen klonk dan wel weer prettig. Als dit literatuur was en Amsterdam, kwam er nog een reiger voorbijvliegen. Maar ik weblog, in Groningen, we zagen slechts vaag een vleermuis fladderen.

Rekencentrum

Het Rekencentrum. Daar zit ik nu en typ een post. 'Rekencentrum' is een mooie omschrijvende term. Ik was net bij de administratie, boven. Ik vertelde aan de mevrouw van de administratie dat ik wil stoppen met mijn studie. Mijn dossier werd erbij gepakt. Ik kon helemaal niet stoppen, want ik moet dit vak nog en dat en daar ook nog eentje. En dan nog mijn scriptie.

Ja. Maar ik wil helemaal niet afstuderen. Ik wil stoppen. Niet verder.
"Oh.. Oohh.." En haar gezicht liep vol met medelijden. Het duurde nog eens vijf minuten voor ik duidelijk had gemaakt dat het de bedoeling is dat ik de faculteit verlaat met een Bachelor-diploma.
"Je wilt de faculteit verlaten, maar dan wel met iets op zak?"

Juist. Maar daar moet eerst nog over gesproken worden. En dat kon niet meteen, zo in de vakantie. Dus liep ik weer naar beneden, het Rekencentrum in. Nog elf dagen, mailde ik T., dan wordt er gesproken. Dan zijn er nog twee dagen voordat het nieuwe collegejaar begint. Dat wordt nog krap.

Mwoah

"Mwoah, wel goed," probeerde ik gisteren te liegen. Maar ik hoorde mezelf  niet overtuigend overkomen. Het lag niet aan de woordkeuze. Ik zeg wel vaker dat het mwoah, wel goed gaat. Meestal gaat het dan ook wel goed, maar sta ik gewoon, mwoah, niet juichend bij mijn ouders op de stoep.

Ik ging vol daadkracht van huis. "Ik wil dit niet meer," en pakte mijn tas. Ik fietste hard naar het station. Ik pinde snel een kaartje. Stapte in. En was zelfs ongeduldig in de trein. Ik ben nooit ongeduldig in de trein. Ik beende naar hun huis en graaide naar de sleutels in mijn tas.

Het was ergens nadat ik de sleutel in het slot stak. Maar voordat de deur open ging. Daartussen ergens. Daartussen was opeens alle vastbeslotenheid weg. Toen de sleutel in het slot zat, weg. Niet zoals je de kracht uit je benen weg zou kunnen voelen vloeien. Niet alsof alles opeens vertraagd ging. Niet. Maar gewoon, plof, ineens, weg. Ik kreeg de sleutel niet om. Ik vergat de deur naar me toe te trekken.

Misschien was de stilte na de "mwoah" te lang. Misschien was de zucht om adem te halen voor de "wel goed" te diep. Misschien kwam het er allemaal wat onvast uit of misschien was het omdat ik de dag ervoor net bij mijn ouders weg was gegaan. Misschien had dat er allemaal wel mee te maken. Maar ik denk dat je moeders gewoon niet over dit soort dingen voor kunt liegen. Moederinstinct, zoiets.

"Mwoah, wel goed."
"..Wat..?"
"Ik denk.. eh.. dat ik niet afstudeer."

Ik zou niet weten wat ik nu moet.

Staphorst

Vijf kilometer. Zo lang is het lint van rietgedekte boerderijen met lichtblauw en felgroen geschilderde luiken. E. en ik fietsten door Staphorst en Rouveen. We zagen mevrouwen in klederdracht met veel zwart en donkerblauw de stoep vegen en strepen harken in de borders. Mannen in ruitjesoverhemd en burgerbroek knipten de heg en maaiden het gras. Iedereen droeg klompen, herinner ik me selectief. Zaterdagmiddag in de Bible Belt, welkom.

E. en ik fietsten door Staphorst en Rouveen naar Zwolle. We gingen een boek kopen en deden dat op de fiets. Want E. wilde bewegen. Tien weken in bed liggen hakt aardig in de conditie. Anderhalf uur deden we over de 22 kilometer van haar huis naar het centrum van Zwolle. Onderweg in een Albert Heijn bedacht ik dat we dan wel een picknick verdiend hadden.

Broodjes met roomkaas, broodjes met room, croissants, fruit, water en twee flesjes wijn. En zon. De zon scheen heel hard, toen we aan de Diezerkade in het gras lagen. We keken naar voorbijvarende sloepen en voetballende kleuters. We praatten wat en lagen wat, aten en dronken. We dronken en het venijn zat 'm in de wijn. Want, oh ja, we moesten ook nog terug.

Vijf kilometer! Eindeloos lang leek het lint van aangeharkte tuinen met versgeknipte heggen. E. en ik fietsten door Rouveen en Staphorst. We werden constant ingehaald door jongens met kort haar en schakelkettingen in opgevoerde auto's. Scheurend door het dorp in een wedstrijdje wie-heeft-de-dikste-uitlaat. Iedereen reed Golf GTI, herinner ik me selectief. Zaterdagavond in de Bible Belt, welkom.

Meppel

E. was weer thuis! Ze was een tijd weg, voor een operatie, maar ze was nu weer in Meppel. Ik zag haar, vrijdag. We aten een boerenschnitzel bij Herberg 't Plein en schuifelden rondjes door dikke druppels regen in de binnenstad. Het is in Meppel koopavond op vrijdag. Ik kocht het hartstochtenboek dat Sammy maandag bijna uit had, E. kocht twee kaarten. Toen keken we op de kerkklok. Acht uur, nog anderhalf uur wachten op de film. De tijd kruipt als het regent in Meppel. Ook op vrijdagavond.

We zagen Mindhunters en ik denk dat Ingrid er drie van de vijf sterren voor zou geven. Omdat het plot wel ingenieus was, maar net niet slim genoeg. Omdat het een spektakel was, maar net niet ruig genoeg. Misschien zou ze er een halve ster bij doen, omdat LL Cool J een stoere rol had. Maar die zou ze er weer af doen, omdat opeens Peter Kelder vol op de mond werd gezoend door Meneer Dani?l. Daarna ging de film gewoon weer verder. E. vond 'm eng.

We schuifelden weer door de regen, na de film, op zoek naar een prettig caf?. Verruilden een kroeg vol jongens van achttien voor een kroeg vol mannen van veertig en bijna nog voor een kroeg met maar twee mannen van veertig met een lel van een bierbuik. We probeerden de Herberg nog eens. Er werd nagezeten door vrolijke basketballers. Ze zongen liedjes die nergens over gingen. E. en ik zaten en praatten. Er was een vakantie in Itali? te bepraten en mijn Vierdaagse en het recht om gluurpoppen te redden uit tuinen en opeens ging de tijd weer heel snel. Ik miste de laatste trein. E. zei dat ik bij haar mocht logeren. Toen we het caf? verlieten was het droog..

Perse?den

Voor ik gisteren ging slapen zat ik nog even in de tuin. Met het hoofd achterover dacht ik aan campings. Ik dacht aan campings waar ik met mijn ouders was geweest. Aan de avonden met andere kinderen. Dat we vallende sterren keken en wensen deden.

Zag je die?
Ja, zei iedereen en ik ook. Maar ik zag ze eigenlijk nooit. Ik keek altijd net de verkeerde kant op. Of zat net in mijn ogen te wrijven na minutenlang staren naar de hemel. Te krabben aan een muggenbult. Stiekem te kijken naar het populairste meisje. Zulke dingen. Noem het een gave, maar ik zag nooit vallende sterren. Ik besloot dat die wensen sowieso stom bijgeloof waren.

Maar gisteren, voor ik ging slapen, mocht ik alsnog. De meteorenzwerm Perse?den zou al mijn wensen in vervulling brengen. Niet te missen, zelfs niet door mij. Ik keek tien minuten omhoog en wenste zomaar drie keer. Ik keek nog tien minuten en wenste ook voor anderen maar wat. Ik keek nog vijf minuten en zag een dikke gele streep, alsof Le Petit Prince zelf op een van zijn planeten de dampkring binnen kwam stormen.

Ik belde A. Of zij nog iets te wensen had, het bleef maar regenen. A. wenste twee wensen en toen was het wel weer klaar. Ik ging naar bed en sliep heerlijk. Door de vallende sterren, ik weet het zeker.

Net echt

I. smste. Of ik nog suggesties had voor het eten vanavond. Dan kon ze daar rekening mee houden. Ik suggereerde burrito's, want ik suggereer altijd burrito's. Om twintig over zeven was ik bij I. Ze was al bezig zag ik, burrito's.

We hadden elkaar al een tijd niet gezien, weken plus nog een vakantie. I. had iets nieuws, cocktailprikkers om de rolletjes dicht te houden. Maar het lukte nog niet zo goed. I. prikte de rolletjes vast en schonk witte wijn. Ik zat op het balkon en las iets over de Olympische Spelen. Ik riep ondertussen iets over een artikel in de M, over Rinus Michels, naar de keuken.

Onder het eten vertelde ik van S. en de ex. Van het bezoek aan B. en 'zijn A.' -I. en ik noemen A. consequent 'zijn A.'- en hoe mooi landelijk ze tegenwoordig wonen. I. vertelde over haar dag op het werk en dat we nog bij B. en zijn A. op bezoek moeten. Met een gemengd boeket, is dan de grap die steeds volgt. Het zou maar zo eens echt een fruitschaal kunnen worden. Van de Blokker of Ikea.

Na het eten belde M., haar vriendin en boezemcollega.
"Nee nee, kom gewoon. Ik heb het niet druk. Nee. Ja, Robert, dus kom maar gewoon." M. kwam gewoon.
M. vertelde over haar hypotheek en het bijbehorende nieuwe huis en hoeveel stress dat gaf.
"Hypotheken interesseren me niet." Maar nu moest het. Of I. en ik snel een keer komen kijken als ze er, goddank, eindelijk echt zit.

Ieder jaar wordt op het werk van I. en ook van M. Sinterklaas gevierd. Met cadeau's voor de kinderen van collega's en veel eten en lekker drinken. Dit jaar ben ik ook uitgenodigd. Ik ga met I. Leuk, kan ik de collega's van de verhalen eindelijk eens ontmoeten. Als ik bij I. eet, woon ik een avond samen.

Escapisme (2)

Er komt inderdaad een mooi schuimig laagje op de Senseo-koffie, zag ik vanochtend. En het is lekkere koffie. Maar welke koffie niet met toast met jam? Ik vergat het ei niet. Sheraton, zou zij dan zeggen. Ik las. Het zaterdagmagazine M van het (..) NRC. Rinus Michels is een koude man, schokkend nieuws.

Twee kopjes Senseo is pas een mok, ik nam een boek mee terug uit de keuken. Bill Bryson, Notes from a big country, maar het boeide niet echt. Ik legde het weg, klapte de leuning van de tuinstoel achterover -groen plastic, beter dan wit plastic- en dacht.
 
Ik heb wandelschoenen.
200 Kilometer in de benen.
En vrije dagen. Min of meer.
Een tent. Eventueel.

Ik ga weg. Een paar dagen. Maar waar naartoe? Zaterdag&cetera leverde het volgende op.
Nu in Nederland, all-you-can-drink Senseo, maar het is wat te dichtbij. Misschien wordt het wel Doesburg. Of een stadsboerderij. U nog suggesties?

Verdoezelen

U ziet mij. Aan de oppervlakte meestal. Ik sleep van alles aan dat ik u wil laten zien, praat u de oren van het hoofd. En u kijkt, verwonderd, ge?rgerd, glimlachend of draait zich om, schouders ophalend, verveeld. U komt dan later wel weer eens kijken. Heel soms open ik me. Een beetje en u mag wat dieper kijken. Dan laat ik u leunen over de rand en zien wat er onder de oppervlakte zit. Maar ik dim de lichten tot duister, verdoezel de details.

Vrienden zien mij. Aan de oppervlakte meestal. Ik sleep van alles aan en praat ze de oren van het hoofd. Ze knikken goedkeurend of schudden het hoofd. Soms zelfs meewarig. Af en toe open ik me. Voor de meesten minder diep dan voor u, voor sommigen een stuk dieper. Ik schijn ze bij, wijs op de obstakels, ik toon details.

Hoewel sommigen tamelijk diep kijken zijn er grenzen. Mijn openheid is eindig. Loopt over in mistige gedachten en ijle lucht. Sneller dan u denkt. Een koude wolk die ik zelf niet wil verlaten. Of misschien verdwaal ik steeds en loop ik in rondjes, met verkleumde vingers en een doorweekte jas.

Vannacht opende ik me, liet iemand kijken. Ze stapte binnen in de wolk, ik liet haar zien hoe ik in cirkels liep. Ze liep een eind met me op en keek, verwonderd. Ik dimde niets, trok mijn jas uit en legde mijn vingers in haar warme handen. Ik liet haar alleen maar mijn rondjes zien. En zij liep mee, dat was al een overwinning op zich. Het duurde tot diep in de nacht. Toen ik vanochtend wakker werd, leek het even of ik had gedroomd.

U ziet mij vandaag. Ik open me. Een beetje en u mag wat dieper kijken. Ik laat u leunen en zien wat er onder de oppervlakte zit. Onvermogen om me bloot te geven, maar het gaat steeds beter. Dat mag u weten, maar eerst dim ik de lichten tot duister, verdoezel de details.

De Rits

Bent u weleens in De Rits geweest? Leuke naam voor zo'n wel heel kalme kroeg. Zelfspot en Groningse humor, gok ik zo. Veel mannen, dat wel. Wat heet, er was maar ??n vrouw. Nou ja, twee vrouwen toen ik S. voor liet gaan naar binnen. We waren met een groepje van vijf mensen, alleen M. viel binnen de doelgroep.

M. komt vaker in De Rits. Hij kent er mannen en mannen daar kennen hem. M. maakte praatjes links en rechts en ik kreeg de kans om eens te zien wie welke rol speelt in zijn verhalen. Eindelijk zag ik De Geitenhoeder een keer, die precies gisteravond voor het eerst g??n zwart t-shirt droeg. Ik zag BJ, de barman, die heel goed het dansje kon dat hoorde bij Vogue van Madonna. De nare LPF'er die waarschijnlijk plasseks wil, was er ook en hij zag er net zo vervelend uit, als ik me door de verhalen voorstelde.

We zaten in De Rits en dronken wat. We praatten wat en keken om ons heen.
F. zei het later zo: "Je hoeft in dat soort caf?s jezelf niet te vermaken, want je wordt al vermaakt."
F. vindt homokroegen lollig. Toen ik 105 kilo nicht vloeiend Vogue zag meeplaybacken ?n -dansen met BJ, gaf ik hem gelijk. 105 kilo en 1.65 meter. U had er bij moeten zijn.

Om twee uur sloten de barmannen de deuren. Ze draaiden nog wat foute muziek. Waar hoor je nog 'Ik hou van jou' van Gordon?
F. zei later: "Gelukkig nergens."
Ik gaf hem gelijk. Om kwart voor vier moesten we toch echt gaan. Er viel niets meer schoon te maken, wij hadden niets meer te drinken, ze wilden weg. Mietjes, daar in De Rits.

Stop, and smell..

Ik zat in de tuin van mijn ouders en schreef een brief. Met de hand, op papier. Ik luisterde naar Calexico en bedacht me wat het me zei. Dat zou ik dan opschrijven. Ik keek om me heen.

Het zat prettig. Temidden van het roze en wit van de hortensia's. Het oranje van bloemen die ik niet bij naam kende. Het geel en rood van ruig woekerend moois. Ik rook aan lavendel en eucalyptus en vond het verder wel goed zo. Dat schreef ik op, want het nummer vond ik gewoon wel leuk. Calexico, voor als u even aan de lavendel wilt ruiken. Eucalyptus mag ook.

Na Calexico schreef ik nog twee nummers door en had de cd af. Ik nam een slok water en verhuisde naar de ligstoel. Groen plastic, dat is beter dan wit plastic. Ik lag in de zon en luisterde muziek. Wendy&Lisa en Moloko. En Aromabar, daar werd ik een beetje verdrietig van.

Verdrietig om ongeboren herinneringen die door muziek worden opgeroepen. Er klopte iets niet. Ik vroeg me af of de leegtes ooit nog ingevuld zullen worden. Of ik gemiste kansen ooit opnieuw zal scheppen. Misschien lag ik gewoon te lang in de zon. Toen ik naar binnen ging was het over.

Bzz..

Ik heb een flesje zoete limonade op tafel gezet. Vlak voor me. Er drijft al ??n wesp in. Ik zag het zoeken naar iets zoets. Hij vond het flesje. Een overdaad aan wat hij aan de buitenkant al rook lokte over de rand.

Hij twijfelde even, scharrelde over het schroefdraad. Maar hij dook zojuist zijn einde tegemoet. Ik zag hem minutenlang spartelen in zijn gruwelijk zoete einde, sarcastisch zalig. Heen en weer ging de wesp.

Het was baantjes trekken tot de dood erop volgt.

Piekeren of praten

De slaap kwam niet, vannacht. Ik had de schuld kunnen geven aan de warmte. Of het kunnen wijten aan een nachtelijk telefoongesprek tot laat. Misschien zou ik me geloven zelfs. Maar ik weet dat als het gesprek er niet geweest zou zijn en ik onbedekt door warmte in bed zou liggen, slaap net zo goed weggebleven zou zijn.

Dan zou ik besluiteloos liggen woelen. Nog eens draaien. Naar de koelkast lopen om iets te drinken. Lezen. Woelen. Naar de wc gaan. En uiteindelijk in slaap vallen halverwege een sms, waarop ik pas de volgende ochtend op zijn vroegst een antwoord op zou kunnen verwachten.

'Besluiteloos', daar ligt de sleutel tot het probleem natuurlijk. Het lukt niet, te kiezen voor het een of het ander. Het een lijkt me even goed als het ander. Van het een krijg ik evenveel spijt als van het ander. Het lijkt allemaal even zinloos. Of zinvol, zelfs daarover kan ik maar niet beslissen.

Weglopen helpt niet, al klinkt het aantrekkelijk. Weglopen kan vermomd, weloverwogen lijken. Maar ik schoof het vannacht met de dekens als optie al snel terzijde. Dat hoort vast niet bij volwassen handelen. Maar ach volwassen klinkt in zulke nachten, als je de samenstellende delen uit elkaar plukt, toch al als een soort eindpunt.

Ik schoof het vannacht met de dekens opzij, als ik niet de warmte had om me af te leiden, samen met een nachtelijk gesprek. Praten of piekeren, het resulteert hoe dan ook in een moe hoofd overdag en alsnog genoeg om over te denken. Maar overdag is het nog warmer. Ik moet nog mensen bellen. Zinloos.

Ommetje

We liepen gewoon een ommetje. Zoals de hele week al. Nee, ik liep een ommetje, zoals de hele week al. Zij huppelden achter me aan. Of voor me uit. Meestal ging het zo dat zij vooruit huppelden totdat ze iets te besnuffelen vonden. Daar bleven ze dan zo lang hangen als de lijn toeliet. Een meter of vijf tot ik ze inhaalde en dan dezelfde afstand tot ze een rukje voelden. Dan huppelden ze weer door.

Zo liepen we een ommetje. Over het grasveld van de Radesingel, langs de Sint Jozef, over nog een grasveld en nog ??n. Die laatste twee zijn van de Ubbo Emmiussingel, dacht ik.

Ze huppelden over de Museumbrug en deden, zoals de hele week al, de eerste twee keer net of ze niet hoorden dat ik zei "Zit!" toen we bij het zebrapad stonden te wachten. Dat was een automatisme. Drie keer "Zit!" is ?cht zitten, dat was zo'n beetje het commando. De derde "Zit!" uitgesproken met een basstem, een beetje dreigend.

Het ommetje eindigde op het station. Maar dat maakte de logees niets uit. Na drie keer "Zit!" zaten ze keurig naast elkaar op perron 3, rondruikend naar gevallen voedsel, kroketten ofzo. Een trein leegde zich op perron 3, dat vonden ze ook leuk. Allemaal mensen, die allemaal anders geurden.

E?n persoon rook bekend, dat was hun baas. Maar dat hadden ze pas door, toen ze op vier meter genaderd was. Zover reikte de lijn, het was een blij weerzien met veel springen en likken. Het afscheid ging best vlot. Riemen overhandigen, tas met voer mee. De logees waren vooral blij dat hun echte baas weer terug was, geloof ik. Ze keken niet echt heel erg om toen ik op haar fiets wegreed van het station.

Vanochtend sliep ik uit, zonder gewekt te worden door jankende honden of een goedbedoelde snuit in je nek. Straks breng ik hun baasje haar tas en doe ik nog een ommetje. Dan huppelen zij nog een keer voor me uit, alsof de week nog niet om is.

Benedenbuurvrouw

Twee verdiepingen onder mij woont een meisje. Recht beneden me, dus ze heeft dezelfde indeling als ik. Ze woont er volgens mij nog niet zo lang. Ze heeft haar balkon precies boven de ingang van ons gebouw. Toen ik gisteravond naar binnen ging had ze de balkondeuren opengeslagen. Ik hoorde muziek, heel mooi, en bleef even stilstaan om te luisteren. Net als eerder, vorige week.

Ik zat aan tafel, vanochtendlaat. Ik dronk koffie en las een boek, het laatste stukje Mooie meisjesmond van Marion Bloem. Milly maakte het toch nog uit met Theo. De enig mogelijke goede afloop. Het meisje van twee verdiepingen lager draaide weer haar muziek. En alweer heel mooi, klassiek, iets met een koor. Het weerkaatste via de huizen aan de overkant van de smalle straat mijn kamer in.

Misschien zat ze ook wel aan tafel en las ze ook. Hoewel dat misschien niet heel prettig is met de muziek zo hard. Het koor was klaar en het duurde even voor er weer wat kwam. Iets subtiels, strijkers en een piano. Best vrolijk.

Iedere keer als ik haar muziek hoor is het mooi. Ik heb de neiging om er eens aan te bellen om te vragen wat al dat prachtigs toch is. Ik heb er zelf nul verstand van, dus ik zou niet weten waar ik moet zoeken wat ik hoorde. Maar het is toch op zijn minst merkwaardig als ik zomaar bij haar aanbel en vraag wat ze draait als ik zit te genieten van mijn vakantie-ochtendritueel?

Huppelende handtasjes

"Ik voel een beetje een fashion victim, zo."
Ik keek eens naar A. (meisje-van-de-tartaar) en gaf haar gelijk.
"Het st??t je wel goed, zo'n hondje."

A. kwam op bezoek, vorige week. Zomaar, spontaan. Dat gebeurt bijna nooit, maar we hadden elkaar al een paar weken niet gezien en ze was in de buurt. Ik stond op het punt om ons rondje te doen. Langs de boten, over de Singels en dan langzaam weer terug. A. wilde wel even mee, het rondje doen.

Aan het begin van de Radesingel stond ze geduldig te wachten tot een van de honden uitgesnuffeld was. Ik nam haar op. Misschien was het de heupbroek, het blauwe shirtje met blote buik of haar zomers getinte huid. Ik weet het niet. Maar toen ze de logee vergeefs bij zich riep, zag ik opeens Patsy staan, sweety darling. De beagle als huppelende handtas.

Maar A. houdt helemaal niet van handtasjes. We deden het zandpaadje over de Singels en praatten bij. Over de langzaam uitgedoofde liefde van S. Over haar beginnende caberetier, die liefde blijkbaar ook maar een grapje vond. Over fietsen in de regen. Over reizen naar Laos of toch liever naar Thailand.

Het rondje duurde kort. Dus we dronken nog wat en vonden het vies warm. Toen moest ze weer naar huis. Ze vond ze leuk, de logees. Vrolijk en erg lief. Maar ook moeilijk te sturen. Ze was blij dat ze ze kon achterlaten. Ik hoef zelf nog maar drie dagen.

raar.. dit had er gisteren moeten staan. Ik zou ook zweren dat ik het heb zien staan. Maar nee.. Nou ja, alsnog dan maar. Ik hoef er nog maar twee inmiddels. Maar dat had u al door natuurlijk.